فضيل ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام انّه قال : فى قتل الخطاء مائة من الابل او الف من الغنم او عشرة آلاف در هم او الف دينار . فان كانت الابل فخمس و عشرون بنت مخاض و خمس و عشرون بنت لبون و خمس و عشرو حقّه و خمس و عشرون جذعه . و الدّية المغلّظة فى الخطاء الذى يشبه العمد الذى يضرب بالحجر او بالعصا الضربة و الضّربتين لا يريد قتله فهى ثلاث و ثلاثون حقّه و ثلاث و ثلاثون جذعة و اربع و ثلاثون خلفه كلّها طروقة الفحل و ان كان الغنم فالف كبش . و العمد هو القود او رضى ولىّ المقتول . قوله : فمن ثمّ فسّرناها بها : ضمير منصوبى در [ فسّرناها ] به طروقة الفحل و ضمير مجرورى در [ بها ] به حامل راجعست . قوله : و ان كانت بحسب اللّفظ اعمّ : ضمير در [ كانت ] بطروقة الفحل راجعست . قوله : و امّا تأديتها فى سنتين : ضمير در [ تأديتها ] به ديه راجع است . قوله : و تبعه الجماعة : ضمير منصوبى در [ تبعه ] به مفيد ( ره ) عود مىكند . قوله : و انّما الموجود فى رواية ابى ولّاد الخ : اينروايت را مرحوم كلينى در كتاب كافى طبع جديد ج ( 7 ) ص ( 283 ) به اين شرح نقل فرموده است : محمّد بن يحيى ، از احمد بن محمّد و علىّ بن ابراهيم ، از پدرش جميعا ، از ابن محبوب ، از ابى ولّاد ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلم قال :